Kościół parafialny

ARCHITEKTURA

Kościół barokowy i neobarokowy, zbudowany z cegły z użyciem kamienia, otynkowany. Trójnawowy, bazylikowy, z prostokątnym prezbiterium, przy którym od północy kaplica, od południa przedsionek a od zachodu zakrystia. Prezbiterium nakryte stropem płaskim, w nawie głównej sklepienie kolebkowe z lunetami na gurtach, w nawach bocznych sklepienia żaglaste. Na zewnątrz ściany o podziałach pilastrowych. Neobarokowa fasada wschodnia rozczłonkowana pilastrami, ozdobiona spływami wolutowymi w dwóch górnych kondygnacjach, zwieńczona trójkątnym szczytem z krzyżem. Nad prezbiterium i nawą główną dachy dwuspadowe, nad nawami bocznymi dachy pulpitowe. Nad korpusem neobarokowa wieżyczka na sygnaturkę z latarnią. Kaplica św. Trójcy nakryta kopułą na pendentywach z latarnią. Polichromia. W kopule osiem malowanych tarcz herbowych z XVIII w. W prezbiterium i korpusie nawowym polichromia ornamentalna i figuralna wykonana w latach 1959-60 przez Stanisława Westwalewicza i Jakuba Beresia.

WYPOSAŻENIE WNĘTRZA

Ołtarz główny, rokokowy z 2. poł. XVIII w., z rzeźbami śś. Macieja i Jakuba, nabyty z krakowskiego kościoła św. Szczepana. W ołtarzu umieszczony także XIX-wieczny obraz św. Katarzyny. Ołtarze boczne, dwa rokokowe z 2. poł. XVIII w., pozostałe neobarokowe z początku XX w. W ołtarzu w kaplicy znajdował się obraz Chrystusa Ukrzyżowanego, namalowany przez Jacka Malczewskiego. W tęczy krucyfiks z aniołem, późnobarokowy z XVIII w. Chrzcielnica z pokrywą w formie świątynki, późnorenesansowa z XVII w. Dwie ławy kolatorskie z malowanymi na zapleckach scenami z życia św. Norberta, h. Ślepowron i posągami świętych, późnorenesansowe z XVII w., zakupione z kościoła św. Szczepana w Krakowie. Konfesjonał rokokowy. Organy 15-głosowe, wykonane w 1897 r. przez firmę “Rieger”, rozbudowane w 2011 r.

DZWONNICA

Wolnostojąca, wzniesiona na początku XX w. z cegły, w formie potrójnej arkady na zawieszenie dzwonów, z których jeden odlany w XVII w.

 

Źródło: http://www.tarnowskiekoscioly.net/index.php/koscioly/182-olesno-kosciol-sw-katarzyny

Tekst umieszczony 22.06.2007